Experiment

Bij elke seizoenswisseling, jubelt mijn kledingkast altijd van opwinding. Even weer die fijne schoonmaak waarbij overbodige en versleten items in een grote plastic zak worden gedumpt. Echter de winterjassen zijn een verhaal apart, inmiddels ben ik de tel kwijt hoeveel ik er bezit. Ik kan geen afstand nemen van geen enkel exemplaar, ook niet van degene die me eigenlijk niet meer passen. Zou dat iets zeggen over mij? Staan deze jassen niet symbool voor mijn ingesleten denkpatronen die mij altijd bescherming hebben geboden? Passen deze nog wel bij mij? Vind ik het daarom zo lastig om afscheid van een jas te nemen, omdat ik me anders zo kwetsbaar en leeg voel?

In het kader van mijn spirituele ontwikkeling heb ik besloten om me maar eens te ontdoen van deze overtollige balast, hoe moeilijk ik dat ook vind. Wie weet tot wat voor mooie ontdekkingen ik kom als ik mijn ego eens opschoon. Wat zou er onder al die jassen van mij schuilgaan, welke eigenschappen heb ik ermee weggemoffeld en verborgen gehouden? Zouden het alleen mijn schaduwkanten zijn of is er ook veel potentieel in het donker gebleven? Het is het experiment waard.

Ik heb het rigoreus aangepakt, ik heb vorige week mijn gehele jassen-collectie uit de kast laten komen. Nu hangen ze in de rekken van een second-hand shop in Amstelveen.  Dat gaat dus al lekker, met die groei in zowel innerlijke als uiterlijke rijkdom. Mijn oude denkpatronen heb ik niet meer in mijn bezit, waardoor ik nu mezelf opnieuw kan omarmen in alle mooie en minder mooie kanten. Echter het enige wat ik nu zie is een open kastruimte. Ik vraag mezelf af of ik met dit transparante, egoloze bestaan wel kan overleven in deze westerse maatschappij. De verleiding is  dan ook groot om weer nieuwe substituten te kopen, rond deze tijd van het jaar hangen de etalages er vol van. Met elk kan ik me wel identificeren : de ene is kleurrijk, de andere wollig, de volgende kort van stof.. kortom het aanbod is oneindig. Maar ik trap er niet meer in, ze verkopen een illusie. Tuurlijk, ze zullen die lege kastruimte weer even vullen, maar uiteindelijk zullen ze weer als een beknelling gaan aanvoelen. 

Dus momenteel is mijn ego leeggelopen in de hoop daar echte zelfkennis voor in de plaats te laten komen. Zou toch mooi zijn, dat door één simpele transformatie in mijn kledingkast, ik me bewust zal worden van mijn eigen licht en schaduw. Ik zou zeggen, probeer het ook eens. Wie weet wat voor grapjas er in jou al die tijd geschuild heeft.