Verstopt

De verharding van de samenleving, het toenemend egoïsme, het is inmiddels bekend, deze trend, en we banen ons er een weg doorheen, meedoend, ons ergerend, of ons er zo min mogelijk van aan trekkend. Een teken des tijds en de keerzijde van de grote welvaart waarin wij leven. Een rationalisatie die vaak een vrijbrief lijkt voor zuchtende acceptatie.

Maar de tegenbewegingen komen als vanzelfsprekend ook op gang. De overheid verzet zich, probeert ons op andere gedachten te brengen en helpt een handje mee. Met stijgende verbazing zie ik de billboards langs de weg verschijnen waarin ik op mijn burgerplicht wordt gewezen in geval van het toevallig getuige zijn van een misdaad. ‘Wees geen held maar doe je plicht en maak een foto met je mobieltje’. Wij brave burgers, die pet past ons allemaal! Met name Sire heeft een ruim aanbod om ons op onze tekortkomingen te wijzen. Hou gestreste ouders die hun werkweek langs de sportvelden op hun kinderen afreageren in de gaten, sta op voor ouderen in de tram of bus, vergeet die vriend of vriendin van vroeger niet die nu ernstig ziek is, hou je korte lontje in bedwang, geef je kinderen gezond te eten, raak niet zo vervreemd van jezelf dat je niet meer weet hoe je met aardige mensen om moet gaan, let op, je bent onbewust asociaal!

Is dit dan wat we willen? Deze betuttelende geheven vinger van papa overheid die ons, kleine kinderen, vertelt wat we wel en niet mogen doen? Ik weet niet hoe het u vergaat, maar zelf word ik erg opstandig als anderen denken mij de les te mogen lezen en of ik dan nog voor mezelf in sta… Maar dat was nou juist níet de bedoeling!

Maar wat dan wel? Het moge duidelijk zijn dat de ieder-voor-zich-mentaliteit leidt tot verloedering en eenieder zal zeggen dat dat niet is wat hij wil. Terug naar vroeger tijden dan, naar meer saamhorigheid, tijd voor anderen en échte sociale contacten? Die behoefte is voelbaar, kijk maar naar de talloze stille tochten die de laatste jaren in extreme gevallen worden georganiseerd omdat mensen dan ineens voelen hoezeer ze elkaar nodig hebben. Is er echt zo’n tragische aanleiding nodig om de computer dicht te klappen en elkaar te vinden? De waarheid zal wel ergens in het midden liggen. Maar om die te zien, écht te zien, moeten we de veiligheid van de anonieme verstopping achter schermpjes en oordopjes los durven laten zodat we weer om ons heen kunnen kijken. En da’s best eng.