Mijn laptop natuurlijk. Een gloednieuwe. MacBookPro....kost wat, maar... als het donker is lichten de toetsen op. Het schijnt mannelijk te zijn, kicken op dit soort gadgets. Geil, zeker wel.
Aan het ritme van mijn typen kan ik het einde van een zin horen en of ik wel of niet in de flow zit. Nog steeds spijt dat ik op de middelbare school de aangeboden type-cursus arrogant afwees: ik zou toch zeker geen secretaresse worden!
Arrogantie, die kan ik beter thuis laten. De strenge blik met altijd 1000 vernietigende oordelen, vergalt plezier en verkrampt elk contact. Laat staan dat ik ‘m op mezelf loslaat....spaanders blijven er niet eens over van mijn enthousiaste woorden na de innerlijke kernexplosie.
De scherpe blik, die slim doorziet en leert, en durft te kiezen, die genadeloosheid, die wel. De kwaliteitsminnaar.
Mijn eigenwijsheid, wat doe ik daarmee? ‘Annetje wil altijd alles anders’, verzuchtte mijn moeder. Klacht of een betovering van een goede fee? Gered ben ik er vaak door, even vaak bracht mijn anders-willen me in moeilijkheden. Op de reis van de held schijn je beide tegen te komen, dus inpakken. Bovendien is het mijn belangrijkste kompas om trouw te blijven aan mezelf. Eigen wijs niet om het anders -zijn maar om het eigen- zijn.
Broodnodig. Zeker als ik me dreig aan te passen aan de verwachtingen die ik denk dat anderen van me zouden hebben. Of als mijn waarderingsjunk weer eens tekort is gekomen.
Naast deze serieuze zaken, met ook nog mijn volharding en ambitie onder de arm, neem ik mijn humor mee. De eeuwige nar in mij. Grappen om de grappen, lol om de lol. Zonder enig doel. Als mijn clown het laat afweten, dan wordt het pas echt gevaarlijk, dat water zo dichtbij.
Waarom toch altijd het belangrijkste voor het laatst? Ik kom er nu pas op. Ik geef je een hoofdletter: Hart van me. Zonder jou geen verwondering, geen trots, geen vuur, geen mysterie, geen liefde voor taal en geen tussen de regels. Met jou brengt het onmogelijke nabijheid, is verwarring een geschenk en wordt mijn boek een feit. Of een bestseller.