comfortabel schrijven

Christel zat al te wachten in dat mooie hoekje bij het raam. Een tweede prachtig ogende caffe latte wilde ze wel. We spraken over onze schrijfperikelen, uitstelgedrag en schrijflocaties. Haar nieuwe notenhouten tafel, die waarop de poezie direct uit haar pen zou vloeien, zou bezorgd worden, dus Christel verdween naar huis.

Daarom geen uitstel voor mij, de laptop open en aan het werk met de inspiratie die Jeanet me in het eerste mentorgesprek bracht. Beschrijven van het bezoek aan bakkerij Hartog met een groep van vijftien trainees van een bank. Het opzoeken van mijn allergie en aversie tegen managementboeken mocht van mij later. Wat was ik toch mild naar mezelf aan het worden. Zelfs nog een latte.

Voor het arbeidsethos werkte het wel. In no time zat ik driftig te typen, de geur van het Hartogbrood kwam zo weer in mijn herinnering. Parallel ontstonden ideeën om die trainees een volgende keer makkelijker mee te krijgen. En in een derde document beschreef ik mijn zoeken naar een nieuw paradigma; dat gaf meteen een extra kader voor mijn boek. Wat een oogst. En het was pas half één. Zou ik blijven lunchen?

Inmiddels werd ik afgeleid door de binnenkomst van een jonge vrouw. Grote tas, frisse blik en ferme pas. Ze leek bekend hier. Op de achterkant van haar t-shirt stond ‘reyn’. Net als op het papier dat op de tafel naast mij was gelegd. Stoelmassage. Ze pakte de grote tas uit en met een paar handelingen verscheen een massagestoel. Zou ik?

Eerst maar even naar de wc. Ik had honger en dacht aan de lekkere broodjes die ik had zien passeren. Op de terugweg liepen mijn voeten richting massagestoel. Binnen vijf minuten zat ik op de stoel en genoot van de stevige handen op mijn rug en schouders. Een half uur later bestelde ik zo’n heerlijk foccaciabroodje.

En nu type ik dit. Mijn schouders losser dan ooit. Mijn hoofd ruimer dan ooit. Vrijdag is haar vaste massagedag. Vrijdag is mijn vaste schrijfdag.

Welke heldenfase zou dit zijn? De beloning?