Schrijver tot personage: we gaan het anders doen

In zijn ogen gloeide verbijstering. Hij ging demonstratief staan, maakte zich lang en sloeg zijn armen over elkaar. 'Dat kun je niet menen!' 
Ik keek hem rustig aan. 'Zeker wel, en het zal je best bevallen.'
'Je bent gek.'
'Verstandelijk beperkt.' Een glimlach. 'Tenminste, dat is wat sommigen in de eerste instantie denken. Maar de meesten komen daar op terug. Ga jij ook beleven, Robin.'
'Volkomen gestoord!' Het klonk iets hoger dan normaal.
'Nêh... Dit is gewoon een beter idee.'
'Dacht het niet! Dit is niet de afspraak.'
Ik trok een wenkbrauw op. 'Afspraak?'
'Ja! Ik ben een gezonde jongen van vijftien. Hoe kan ik anders bovenop een vrachtwagen klimmen? Dat staat in het plot!'
'Dat plot gaat het niet worden, jochie. Relax, je wordt een held. Ga nu maar weer zitten.' En met een valse grijns: 'Dan kun je vast wennen.'
Robin snoof, draaide zich driftig om en beende naar een hoge leunstoel bij het raam. Hij liet zich neerploffen, griste zijn pet uit zijn zak en zette hem op. Zijn oortjes gingen in, zijn iPod op tien.
Ik zakte onderuit en keek naar mijn personage. Natuurlijk begreep ik hem, maar het plan was de moeite waard en ik liet me niet van de wijs brengen.
'Robin?'
Geen reactie. (Natuurlijk niet. Slecht idee, die oortjes. Bij deze zijn de oortjes geschrapt. Een schrijver is toch de God van zijn eigen universum?)
'Robin?'
Een afwezige grom. Hij bleef voor zich uit staren.
'Het wordt echt interessant.'
Stilte.
'Ik heb er zelf niet veel last van gehad.'
Zonder zijn hoofd te draaien mompelde hij: 'Jij kunt lopen.'
'Noem je dat lopen? Voortbewegen is een beter woord en zelfs dat lukte niet altijd.'
'En als je er geen last van hebt gehad is het niet interessant voor de lezers.' Goed punt. 'Je bedenkt maar een ander slachtoffer, schrijver. Ik verdom het!'
Ik schudde mijn hoofd. 'Je wordt helemaal geen slachtoffer. En verdommen heeft geen zin. Maar troost je, het kan altijd erger: ik verander je toch niet in een kwijlende zwakzinnige?'
Robin draaide zich naar me toe. 'Maniak,' zei hij minachtend, 'ze moesten je opsluiten.'
Hij zweeg en keek weer naar buiten. Ik kon het hem niet kwalijk nemen. Waarschijnlijk had ik dezelfde discussie met mijn schepper gevoerd. Al had ik hem vast niet voor gek, gestoord en maniak uitgemaakt. En had mijn protest niets veranderd. Soms moet je slikken en er het beste van maken. Alles dient immers een doel.
Ik keek naar de leunstoel waar Robin in zat. Rood werd zij. Een buizenframe met wielen. Een flitsende sportrolstoel. De jongen zuchtte en liet zijn schouders hangen. Zijn armen bungelden langs de spaken.
Even had ik medelijden met hem. Even maar. Toen glimlachte ik. Ons avontuur kon beginnen.