Inloggen (e-mail/wachtwoord)

Een geschenk ?

Geplaatst op: 22-11-2014
door: Wanda Straatman
woordenjutter

In de ban van vijf woorden ...

EEN GESCHENK …?

 

Zondagochtend. Het is al 9 uur en ik lig nog in bed met een kleine, sterke espresso. Dat allereerste kopje espresso is de lekkerste van de dag en ik geniet van de volle krachtige smaak. Ik voel geen haast om op te staan, een gevoel dat ik bijna vergeten was. Er is altijd wel iets dat nog gedaan moet worden, iets wat haast heeft. En zelfs als ik me daarvoor afsluit en besluit te genieten van mijn vrije tijd, blijft dat vaak zo op de achtergrond een beetje morrend op de loer liggen. Deze zondagochtend is het anders. Ik kan tevreden terugkijken. We hebben hard gewerkt en veel bereikt. Laat ik daar nu eens niet snel aan voorbij lopen, direct weer opgaan in het uitvoeren van alle plannen of in de startblokken staan voor het volgende project… Ik ga het succes vieren, even op mijn lauweren rusten en genieten van het resultaat van onze inspanningen. Want tenslotte hebben we nu toch maar een eigen VUmc visie op leiderschap en een opleidingsaanbod dat daar op afgestemd is. Daarbij zijn we er in geslaagd om uit de valkuil te blijven van volledig willen zijn en hebben we het lef gehad om keuzes te maken en focus aan te brengen in het aanbod voor 2015. En dan hebben we nu ook eindelijk nog een website waar alle informatie over leiderschapsontwikkeling te vinden is en die leidinggevenden uitnodigt om mee te denken en zelf initiatieven te nemen. Het is wel even goed zo, we mogen trots zijn op de behaalde resultaten.

 

Dit zondagochtendgevoel blijft bij me in de dagen en weken daaropvolgend. Ik sta mezelf de rust en de tevredenheid en ja, ook de trots toe. Ik neem wat gas terug en geniet van de stilte na de storm. Terwijl ik merk dat ik me weer kan ontspannen in momenten van nietsdoen, bekruipt me echter ook een licht gevoel van onvrede, alsof een sluimerende angst in me wakker wordt die zich langzaam een weg baant naar mijn bewustzijn. Het verstoort de rust, het laat me niet met rust, het rust niet tot ik bereid ben te luisteren. Wat is er aan de hand? Waar ben ik bang voor, wat klopt er niet? Wat ontbreekt er? Is het alleen de ongemakkelijkheid van het even stoppen met maar door blijven rennen? Of is het dat stemmetje dat zegt dat het echt nog wel beter kan? Of de angst dat, als we niet heel erg alert blijven, we misschien terug zullen vallen in oude gewoontes en patronen? Eerlijk gezegd heb ik geen idee … en ik sus mezelf weer in slaap met de overtuiging dat het echt belangrijk is om pauzes te nemen en te genieten van successen.

 

Een vrijdagochtend in oktober. Tijdens een overleg met het regieteam hebben we net een inspirerende opening achter de rug. Voor we verder gaan, haalt Yolande beneden bij de Brasserie lekkere cappuccino’s voor ons. Als ze hiermee de vergaderruimte binnenkomt, heeft ze nog iets anders voor ons mee genomen: de mededeling dat ze ons gaat verlaten. Ik ben in één klap klaarwakker. Mijn eerste reactie is een gevoel van persoonlijk gemis, direct gevolgd door het besef dat zij als geen ander een ambassadeur is voor de leiderschapsontwikkeling die we in gang hebben gezet. Wat gaat het betekenen als we een nieuwe directeur P&O krijgen, die geen geschiedenis en geen band hiermee heeft? Opeens realiseer ik me ook dat er overal in de organisatie verschuivingen aan het optreden zijn. Ik voel de onrust en de onzekerheid om me heen. Ik hoor het gemopper en de onvrede in de wandelgangen. Ik zie de neiging om weg te duiken en houvast te zoeken in oude structuren, procedures en werkwijzen.

 

Hoezo pauze en rust en tevredenheid … er is werk aan de winkel! We moeten voorkomen dat alles wat we hebben opgebouwd, zomaar wegspoelt door een afvalputje, dat alles verspilde energie is geweest. Hoe kunnen we beschermen wat we hebben opgebouwd? En hoe doen we dat in een tijd waarin er allerlei tegenbewegingen zijn en waarin de bezuinigingen nu echt hun tol gaan eisen. We zien leidinggevenden worstelen om hun hoofd boven water te houden, hoe kunnen we van ze verwachten dat zij nog tijd en rust vinden om stil te staan, te reflecteren en aandacht te besteden aan hun persoonlijke ontwikkeling? Plotseling zie ik het niet meer zitten en ik vraag me af of we niet tegen een bierkaai vechten. We hebben geen zeven, maar veertien vette jaren gehad en misschien moeten we nu het hoofd in de schoot leggen en accepteren dat de wereld er anders uitziet en niet meer zit te wachten op onze inspanningen om leiderschap naar een hoger plan te tillen.

 

Kort daarna ben ik onderweg naar een bijeenkomst met mijn ‘guru’, de vrouw die al meer dan 10 jaar een gids voor me is. In de auto overvalt me een gevoel van machteloosheid, nu niet alleen over het werk. Opeens is het heel erg groot geworden en word ik overspoeld door alle ellende, chaos en geweld in de wereld. Tijdens de bijeenkomst vraag ik haar hoe zij aankijkt tegen wat er in de wereld gebeurt en hoe zij de rol van leiderschap daarin ziet. Hebben we in deze tijd leiderschap nodig en hoe zou dat er dan uit zou moeten zien? Het blijft een tijdje stil. Zo’n zwangere stilte, die maakte dat ik op het puntje van mijn stoel zat met al mijn aandacht gefocust op het antwoord dat zou komen. De eerste woorden die ze sprak, waren ‘Leadership should be a gift’. Wat direct daarna kwam, heb ik niet gehoord. Deze eerste woorden bleven hangen, of liever gezegd, ze bleven door zinderen. Ik merkte dat ik mijn adem inhield en dat er een tinteling door mijn lijf ging. Ik ken dat gevoel van andere momenten, wanneer er diep van binnen een snaar geraakt wordt, wanneer er iets duidelijk wordt wat ik al wist, wanneer er geen twijfel mogelijk is. Dat is het, besefte ik. Dat is in vijf woorden de kern. It says it all.

 

Ik ben nog steeds in de ban van die vijf woorden – leadership should be a gift. Wat zeggen deze woorden me meer of anders dan het gedachtegoed van ‘dienend’ leiderschap waar ik me de laatste dertien jaar door heb laten inspireren? Het zit waarschijnlijk in dat ene woord gift, geschenk. Een geschenk is iets wat je geeft omdat je een ander een plezier wilt doen, blij wilt maken, zonder er iets voor terug te willen. Er is geen sprake van een deal, een contract of een ruilhandel. Het is ook geen vriendendienst. Een geschenk geef je uit liefde en uit overvloed. Om het geven zelf en omdat je iets weg te geven hebt. Leiderschap als een geschenk … Hoe zou dat zijn?

 

Dan slaat de twijfel weer toe. Sla ik niet een beetje op hol? Ben ik de enige die geraakt wordt door deze woorden? Of geven ze echt de kern weer van waar het over gaat, of zou moeten gaan, en zijn ze het waard om nader te onderzoeken? In ieder geval hebben ze me ertoe aan gezet dit stukje te schrijven, als een klein geschenk en een uitnodiging om mee te denken. Ik laat de woorden nog even door sudderen en kijk wat ze teweeg gaan brengen. Wordt vervolgd!


Reageer (2)