Muizenissen drie hoog achter

Jammer, dat ze altijd zo vreselijk schrikt als ik haar mijn bontjasje wil laten zien. Ik zou zo graag willen dat we elkaar eens rustig van dichtbij kunnen bekijken.

En ik wil weten of ze net zo smoezelig ruikt als ze eruit ziet na dat ontbijtje. Oe lekker, de korstjes laat ze liggen, fijn. Er zit, ja toch ja, nog een stukje kaas op ook, oe.

Straks als ze haar beker en haar bordje op het aanrecht neer gaat zetten, trippel ik langs deze plint, achter de gashaard, onder de vensterbank en het kastje door, naar vlakbij de keukendeur.

Gelukkig laat ze die altijd open staan. Als haar moeder na het tandenpoetsen roept, dat ze die dicht moet gaan doen, lig ik alweer uit te buiken op mijn nestje in mijn holletje. Oe.