Inloggen (e-mail/wachtwoord)

Edelhert

Geplaatst op: 23-05-2016
door: Rozemarije Zijlmans
online cursist

Opdracht 9.2 omschrijven van een dierenpersonage. Het is meer een soort verhaaltje geworden dan een omschrijving van een persoon. Maargoed het idee is daar. Commentaar is welkom.

Daar staat hij; midden op het schoolplein: het jonge Edelhert. Zijn caramel-kleurige huid glanst. Zijn slanke, gespierde benen steken onder zijn ruim vallende sportbroek uit. De meisjes uit zijn klas van vorig jaar dartelen giechelend om hem heen. “ Hoe was je zomervakantie?!” roepen ze naar hem van een afstandje. Hij kijkt op, glimlacht, waarbij zijn stevige, witte rij tanden even te zien is en zegt schouderophalend: “Oh, leuk”. Hierna richt hij zijn amandelvormige, zacht bruine ogen met lange wimpers direct weer voor zich op de grond. Aan het begin van het jaar verliest hij zijn oude gewei en voelt hij zich altijd oncomfortabel. Zijn nieuwe gewei bestaat uit slechts twee beginnende knobbeltjes en dan blijft hij liever wat op zichzelf. Van onder een schaduwrijke boom slaat hij het overvolle woud dat “schoolplein” heet rustig gade. Zijn voetbalvrienden komen aangestoven. Omgeven door stofwolken van het getrappel groeten ze hem joviaal. “He, ga je weer net zoveel goals maken als vorig jaar?”. Als Edelhert eenmaal gaat lopen op een veld dan voelt hij zich vrij. Zijn benen komen in beweging en dan MOET hij rennen, vaart maken, grote sprongen nemen om dan weer even in te houden en te dribbelen met de bal aan zijn hoeven, om uiteindelijk met een omhaal te scoren. Kalm loopt hij na zo'n actie meestal terug naar zijn plek op het veld. Met gym wordt hij altijd als eerste gekozen. Door de jongens, omdat hij de snelste en behendigste van de roedel is. Door de meisjes, omdat ze heimelijk zo dicht mogelijk in de buurt van zijn groeiende gewei willen zijn. Niet dat hij met die horens ooit bewust een gevecht aan zou gaan. Daar wacht hij liever mee tot het echt nodig is. Vijanden heeft hij niet veel. Vrienden eigenlijk ook niet. Edelhert heeft het niet zo op de grote kudde herten die mallotige sprongen maken en rare geluiden uitstoten om aandacht te trekken; en meestal ook krijgen. Hij vindt meestal een of twee maatjes die hij echt kan vertrouwen. Bij onraad in het woud waarschuwen ze elkaar als eerste. Edelhert gaat dan meestal ongemerkt, maar heel vastberaden te werk om een oplossing te vinden. Onbewust vertrouwt hij daarbij op zijn eigen kracht. Tegen het einde van het seizoen zal hij iedereen waarschijnlijk weer verbazen. Als hij het vlies van zijn volgroeide, nieuwe gewei schuurt zal het alle dieren ineens opvallen. Edelhert is nog mooier en sterker geworden dan vorig jaar.


Reageer (1)