Inloggen (e-mail/wachtwoord)

Een onverwachte verjaardag

Geplaatst op: 20-05-2018
door: Yvonne Dijkema
cursist

Mijn man en ik waren op vakantie in de Eifel. Het was 5 mei 2018 en we deden een dagje Trier. Tot onze verbazing stond het plein aan het begin van de stad vol met politieauto’s. Ernaast stonden politieagenten, jong en fris, maar wel bewapend met communicatiemiddelen en echte pistolen. We vonden het opvallend, maar hadden er verder geen mening over. We vervolgden monter onze wandeling door de stad, op zoek naar mooie gebouwen en gezellige winkels. Als echte toeristen keken we rond, maakten veel foto’s en genoten van een cappuccino op een gezellig terras. We zagen opnieuw veel politieagenten. Ze stonden in groepjes op straat of fietsten met zijn tweeën door de stad.

 

Aan het einde van de winkelstraat werd het ons duidelijker. Mensen met rode vlaggen verzamelden zich bij een namaakstandbeeld van Karl Marx. Later signaleerden we mensen in het geel. Eén van hen drukte een foldertje in mijn handen, waarin de vraag werd gesteld of Marx een idool of een extremist was.
Het bleek de 200e geboortedag van Karl Marx te zijn en Trier had, als zijn geboortestad, een levensgroot standbeeld van China cadeau gekregen. En daar was niet iedereen van gediend. Het foldertje intrigeerde me en ik wilde meteen meer weten over socialisme, kapitalisme, liberalisme, communisme… Zo hadden mijn man en ik tijdens onze wandeling zomaar een politieke discussie. Ondertussen liepen we langs het geboortehuis van Karl Marx, waar jonge Chinezen zich uitgebreid lieten fotograferen.

 

Zoals vaker nam ik het mezelf kwalijk dat ik niet meer energie had gestoken in de voorbereiding van ons dagje uit. Ik had er misschien meer uitgehaald en was me meer bewust geweest van de belangrijke rol die Marx in de geschiedenis had gespeeld. Dan had ik gesnapt waarom ik in verschillende etalages zijn hoofd tegenkwam en misschien was ik wel bewust naar zijn geboortehuis gegaan om meer informatie op te doen. Het was nu achteraf praten en oordelen.

 

Het totale beeld van Trier viel ons tegen. Het enige gebouw dat echt indruk maakte was de Dom: een prachtige kerk, zowel van binnen als van buiten. Terwijl we er omheen liepen viel het ons op dat het rond én hoekig was en dat het met verschillende soorten stenen was gebouwd. Waarschijnlijk was de kerk gebouwd, vernietigd en weer opgebouwd. Dat wist ik dus niet zeker, want ik had me niet voorbereid. Verder was het vooral een lange winkelstraat, onderbroken door een gezellig plein, maar niet echt bijzonder. En toch heeft Trier indruk gemaakt. Door mensen die duidelijk een politiek standpunt hadden. Door de grote hoeveelheid politie die op de been was en klaar stond om in te grijpen op momenten waarop het mis zou gaan. Door de sfeer in de stad, waardoor ik ging nadenken over mijn eigen mening.

 

We reden terug naar de camping, terug naar ruimte en stilte. De demonstranten waren ver weg, de eventuele escalatie ook. Maar Trier vergeet ik niet meer. Niet om zijn gebouwen, maar om de politieke bevlogenheid die de stad uitademde.


Reageer (0)