Inloggen (e-mail/wachtwoord)

Mijn serre, mijn atelier 2

Geplaatst op: 06-10-2020
door: Marleen Schlatmann
online cursist

Een paar jaar geleden na een mooie hete zomerdag zat ik op een vrijdagavond lekker uit te rusten op de bank en te genieten van een spannende film. Ik zat er middenin. Het was tegen tienen toen ik op de een of andere manier ineens getrokken werd naar de serre die s'avonds met een gordijn van de huiskamer is afgesloten

Ik trok het gordijn open en wat ik daar zag..... IK VERSTIJFDE !!!!

Ineens besefte ik wat er aan de hand was. Buiten ging het als een razende tekeer. Het lawaai van de wind en het getik op de koepel en de ramen. IK WIST GELIJK DIT KAN IK ALLEEN NIET AAN. IK MOET HULP HEBBEN. Overal waar ik keek was HET. Het eerste wat ik dacht was bellen naar de bovenburen en mijn zus en zwager!!! De bovenburen waren net een avondje uit, 10 km. verderop. Mijn familie woont vlakbij maar konden de deur niet uit vanwege het water dat overal door de straten klotste. Iedereen zou zo snel mogelijk komen. 

Ondertussen zocht ik naar emmers en pannetjes maar emmers stonden in de schuur. Ik kreeg door de wind de deur bijna niet open. Waar moet ik beginnen? Waar blijven ze nu? Het duurt zo lang!

Eerst de tafel naar de huiskamer. Daar was het gelukkig droog. Daarna trok ik het "moodbord" met de kleine proefjes van textiel van de muur . Ze waren al een beetje nat geworden. Daarna trok ik de plank van de muur met alle spullen die daarop staan. Ondertussen zette ik overal pannetjes neer. Het was eigelijk niet te doen want HET was overal . Oh jee en mijn schilderij op die schuine wand. Op de grond lagen al plassen.Gauw handdoeken en dweilen pakken. Het water liep mijn kasten en mijn laden in. Snel die laden openen want daar liggen mijn textiele werken die ik net gemaakt heb voor een tentoonstelling. Als die nat worden......Ik heb alles als een gek eruit getrokken en ook naar de kamer gebracht.

GOD ZIJ DANK daar kwamen de hulptroepen. Wat een opluchting!!!! Met z'n vijven werkten we door. Natte kleding uit de kasten werd over een stoel in de huiskamer gelegd . Gelukkig had ik nog grote stukken plastic in de schuur. Die legden we op de grond. Ondertussen flitste er financiele gedachten door m'n hoofd. Hoe gaat dat straks met verzekering? Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt. Stop, stop die gedachte. Dat komt later.

Buiten hoorde je al sirenes van de brandweer, auto's reden langzaam door de straat die bijna een rivier geworden was.

Het werd mddernacht en de regen stopte. Durf ik zo de nacht in? Want als het straks weer begint? Dan ben ik alleen. Dat wil ik niet. Ik ga slapen bij mijn zus en zwager. Heel lief van hun.

De volgende ochtend bel ik om 8 uur een dakdekker. Hij komt al om half 11. Goddank!! Ik ga weer naar huis waar ik mijn serre helemaal ontmanteld terug zie. Maar.... de zon schijnt.

Aglopen etmaal zijn nog nooit zoveel emoties tegelijk bij me langsgekomen, onvermogen,bang, eenzaam, boos en kwaadheid. Gek genoeg volgde ook blijdschap en opluchting met de hulp en de gedachten dat alles altijd weer goedkomt.

Het leed is weer geleden. Mijn serre, mijn lieve ateliertje staat er weer prima bij met een heel nieuw dak. 


Reageer (3)