Inloggen (e-mail/wachtwoord)

De vlieg

Geplaatst op: 26-11-2020
door: Wilma
online cursist

Heerlijk, mijn half uur schrijven, het feestje van de dag, bezig met de zoektocht om mijzelf te vinden en te zoeken. Schrijven wat ik wil. Mijn verhaal die ik mag creëren, zonder geremd te worden door iets of iemand. Een half uur voelen aan mijn eigen ongecensureerde ik.
O, wat is dit de wens van de gedachte, maar dan is ze daar, de vlieg die alle schuldgevoelens in mij volledig op volle sterkte aanzet. En daar gaat het los in mijn hoofd, ver van mijn eigen woorden zijn daar weer haar woorden, zoals die altijd klonken.
Wat doe jij op maandagmorgen in dit hok, met pen en papier. Ga aan het werk. Zorg dat er geld op de plank komt. Maak je dienstbaar voor kerk en maatschappij. Stop met deze onzin. Wie denk je dat je bent. Die boeken op de plank aan de muur, wat is dat voor heidens gekonkel.
Mulisch, Yalom, Mercier de Harry Potter serie. Waar is de bijbel?
Mijn potlood begint toch te schrijven. Ik probeer mijn gedachten vrij te schrijven. Dan zie ik hoe de terreurvlieg neerstrijkt bovenop mijn schrijfblok. Zij wrijft warempel verkneuterend haar pootjes. Is ze nu bezig een aanval te openen op me.
Weer hoor ik die verdomde rot stem die vroeger ook altijd klonk:
Wilma, wat denk je te verdienen met dit onzinnige gedoe? Je bent een Drentse boerenmeid en begin niet van die rare culturele fratsen te krijgen. Laat dat over aan die omlopers in het westen. Die denken door dit soort gekkigheid iets te betekenen.
Ik stop met schrijven en we kijken elkaar minutenlang aan.
Zal het haar nu weer lukken om mijn langgekoesterde wens te verzieken?


Daar loopt ze, parmantig wat rondjes te draaien, bovenop mijn tekst. Kan je dit lezen? Maar dan moet ik snel trefwoorden voor mijn onbeantwoorde eindjes opschrijven, zodat jij DIE ziet.
Voorzichtig begin ik te schrijven, maar na het eerste woord spuugt de inkt eruit: geloof, nooit gezien, kusjes, pijn, wegkijken. Vanuit mijn ooghoek hou ik haar nauwlettend in de gaten. Vlieg je nu weg? Nu het allemaal heel eng en confronterend wordt?
Ik schrijf door, ineens is naast mijn rechteroor weer dat nare zoemende geluid. Ga je op mijn schouder zitten? Is dit een schouderklopje een troostend gebaar?
Als ik een punt zet achter het laatste woord, vliegt ze weg. Weer wegkijken.
Ik sta op en pak de vliegenmepper, begin keihard te meppen op de geschreven woorden. Tranen druppen op het papier.


Ik trek mijn wandelschoenen aan om mijn dagelijkse rondje te wandelen. Na een half uurtje lopen, sta ik bij het graf van mijn ouders. Kniel neer, strijk de herfstbladeren van de steen.
Mam, hier kom je toch niet onder vandaan?


Laat mij mijn leven, leven!


Ik wandel naar huis, zet een kopje thee en loop naar mijn bureau. Minutenlang zonder iets te zien, staar ik voor mij uit. Dan draai ik mijn bureaustoel om en kijk naar het schrijfblok.
Daar ligt ze, dood. Op mijn laatste trefwoord: Misbruik.


 


Reageer (2)