Inloggen (e-mail/wachtwoord)

Met lege handen op reis

Geplaatst op: 12-01-2013
door: Janna Vurighart
schrijfgenoot

Na een heftige woordenwisseling met mijn (inmiddels ex-)man fietste ik, enige jaren geleden, naar de duinen. Ik weet niet meer waar de ruzie over ging; we hadden over bijna alles ruzie. Ik had behoefte aan zuurstof en aan de weidsheid van de blauwe lucht om te beseffen dat mijn leven meer is of in ieder geval meer zou kunnen zijn, dan de mening van mijn eega over mij. Terwijl mijn voeten verwoed rond trapten bonkten zwarte gedachten door mijn hoofd. Ze beukten van links naar rechts, omhoog en omlaag - onophoudelijk. Voorbij de hockeyvelden zette ik mijn fiets op slot. Ik liep over de parkeerplaats. Op het moment dat mijn voeten het bospad betraden en de geur van naaldbomen mijn neus binnendrong daalde er rust over mij neer. Met eerbied liep ik daar. Eerbied voor het pad met afgevallen bladeren, voor de loof- en naaldbomen, de struiken en planten, de vogels en de lucht boven me. Het was alsof ze me welkom heetten: "Hallo Yvonne, Wat fijn dat je er bent. Kom tot rust. Alles komt goed. Alles is al goed." Mijn hoofd was bevrijd van die bonkige hersenspinsels. Mijn ene voet voor de andere. De zon komt op, de zon gaat onder. Het regent en daarna wordt het droog. Zo eenvoudig kan het zijn. Mijn blik bleef rusten op een boompje aan de rand van het pad. De boom was iel, scheef gegroeid en had uitzonderlijk kromme takken. Niet mooi, dacht ik. En toen: Ja, die boom staat hier precies zoals hij is: iel, scheef en krom. Ik denk niet dat de andere bomen zeggen: "H boom, wat doe jij hier! Schaam je! Je ziet er niet uit zeg! Wat ben jij raar." Ik keek nog eens naar de boom. Met een glimlach op mijn gezicht liep ik verder. Verder door mijn leven


En nu begin ik op wandelschoenen aan deze schrijfreis. Op wandelschoenen, met lege handen en een vraagteken zwevend boven mijn hoofd. Met lege handen kun je beter vangen, las ik ergens. Niet dat dat de reden is. 'Aan inspiratie geen gebrek', was altijd mijn motto. Nu wel dus. Maar misschien is het niet de afwezigheid van inspiratie die mijn handen leeg maakt. Sinds afgelopen voorjaar word ik overvallen door vermoeidheid en weerzin als ik woorden op papier zet. Ik kan het nog. Ik weet nog hoe het moet: woorden kiezen, gevoelens en gedachten formuleren, zinnen produceren. Maar terwijl ik het doe kijk ik ernaar en klinkt er een stemmetje in mijn hoofd: "Bla, bla, bla, bla...". Dat stemmetje begeleidt bijna alles wat ik schrijf en ook wat ik zeg. Spanning in mijn kaken. Al die woorden! Waarom?! Waartoe?!

Ik heb lang geschreven om te overtuigen: "Kijk, dit is hoe ik denk, voel en ervaar". Altijd maar weer mezelf uitleggen in de hoop dat anderen zouden zeggen: "Ik begrijp je", "Wat wijs" of "O ja, nu denk ik ook zo". Dat komt voort uit mijn ego dat het nodig had om erkend te worden; gezien en goed bevonden. Dr word ik moe van. Hengelen naar positieve waardering. Mijn levensgeluk was afhankelijk van de mening van anderen. Dat ego laat ik, zoveel als me lukt, thuis. Ik weet natuurlijk niet of het toch in een onbewaakt ogenblik in het zijvakje van mijn reistas kruipt.

Ik wil zoeken en onderzoeken: Waarom wil ik schrijven? Wil ik schrijven? Hoe kan ik z schrijven dat ik er blij van word? Ik wil experimenteren met ego-arm schrijven, minder uit mijn hoofd, meer vanuit mijn hart, mijn buik, mijn tenen. Spannend! Niets in mijn handen en minder ego; open en vol verwachting.

Wat neem ik wl mee, behalve die wandelschoenen? Dat weet ik nog niet precies. Ik denk aan levende schoonheid, natuur, takken, bloemen. Iets dat eenvoudig is en tegelijkertijd alles in zich heeft. Ja!

Reageer (2)