Inloggen (e-mail/wachtwoord)

De draad van mijn verhaal

Geplaatst op: 24-01-2013
door: Arnoud
schrijfgenoot
Wat neem ik mee op mijn eerste reis van de schrijfgenoten...?

Zaterdag 16 juni
2012.

Ik word wakker en merk dat de regen alweer uren op het dakje van mijn
mini-tentje klettert. Ik had zo
gehoopt deze dag eindelijk mijn tent onder een helder zonnetje te kunnen
opbreken. Maar het ziet er naar uit dat ik opnieuw uren door de regen zal
lopen. Er is nog bijna geen dag
voorbijgegaan zonder regen en ook vandaag lijkt er weer geen einde aan te
komen. Ik ben het even helemaal zat en besluit daarom dat dit het moment is om
het rode bolletje wol af te wikkelen.

Dat bolletje is een
van de voorwerpen die een vaste plek hebben in mijn heuptasje. Cobie gaf het mij
bij m’n vertrek uit Zuid-Limburg afgelopen zomer. In het hart van het bolletje
zit een brief die ze aan mij heeft geschreven, bedoeld om te worden gelezen op
een moeilijk moment. En dat eerste moment beleef ik nu op deze mistroostige camping langs de Luxemburgse
Moezel. De brief is geschreven op
katoen en is een bevestiging van haar vertrouwen in mijn onderneming en in de
hechtheid van onze relatie. De brief bevat ook een opdracht en die luidt:
laat  – waar mogelijk – een stukje wol
achter op de plekken waar je een pauze neemt. Neem er een foto van en schrijf er
een verhaal bij. De rode draad helpt je stil te staan bij de mooie momenten van
deze ontdekkingsreis en bevestigt - 
zoals de rode draad van Ariadne en Theseus – onze onderlinge
verbondenheid.

En inderdaad loopt
het bolletje bol wol als een rode draad door mijn wandeling. Vanaf ons afscheid
- op die ook al licht druilerige eerste zondagmiddag in juni – tot aan ons
weerzien – op die aangenaam warme middag half september in Rome – heeft het
bolletje wol mij begeleid. En heb ik mij gehouden aan mijn afspraak. Regelmatig
liet ik een draadje wol achter aan een boomtak, een brugleuning, een crucifix
of een richtingbord langs mijn pad.  

Nog steeds - drie
maanden na mijn terugkeer - zit er wat wol aan het bolletje. Het heeft een
vaste plek op het nachtkastje naast mijn hoofdkussen.  En van de tientallen foto’s die ik maakte van
al die dierbare plekken kan ik later een ketting van beelden rijgen.

 

Een ander dierbaar
voorwerp tijdens mijn voetreis is mijn dagboekje. Daarin noteer ik op zondag  9 september:

“Vertrek om 7:45 door verstilde straten van
slapende stad. In enige open bar koffie met brioche (voor samen €1,50!). Dan
geht's los. Eerste stuk mooi door holle weg, dan over lange saaie rechte
asfaltweg. Veel honden! Verwarring: pijl naar links en naar rechts. Hoe nu?”

Het schrift meet
dertien bij eenentwintig centimeter. Het is geplastificeerd en aan voor- en
achterkant beplakt met tientallen kleine fotootjes uit het familiearchief. Maar
ook op enkele pagina’s zijn foto’s geplakt van mijzelf, met Cobie en de
kinderen. Dochter Olga gaf me het dagboekje twee dagen voor vertrek naar Rome.
Om tijdens mijn wandeling “hersenspinsels”, maar ook mooie, gekke en misschien
wel eenzame gedachten in op te schrijven. “Voor mijn lieve, stoere en dappere
papa”, schreef ze in haar voorwoord.

Het schriftje had
ik altijd dicht bij me. In mijn heuptasje, naast het bolletje rode wol, het routeboekje,
de portemonnee, het kompas, de pen, de camera en mobiele telefoon. Het is al
snel mijn vaste maatje op mijn soms eenzame tocht naar de Eeuwige stad. Maar
het bevat vooral feiten. Hier en daar enkele gedachten en emoties. De feiten
helpen mij mijn herinneringen te ordenen en later te verwerken in mijn weblog
die ik ongeveer eens in de week op mijn website plaats.

Nog steeds is het dagboekje
mij dierbaar. Het heeft een vast plekje in mijn boekenkast. Het is als een doos
met kleurige kralen waarmee ik straks een mooie ketting van verhalen kan
rijgen.

Daarom zullen dat bolletje wol en dat
reisdagboekje een belangrijke metgezel zijn op die spannende andere reis die ik
dit voorjaar ga maken. De reis naar Het Boek, waarvan de titel al een beetje in
mijn hoofd ronddwaalt. Maar dat nog geboren moet worden uit de verhalen die ik
eerder schreef en de inspiratie, adviezen en suggesties die andere reisgenoten
mij zullen meegeven.

 

In blijde
verwachting….

 

Arnoud

 


Reageer (2)