Inloggen (e-mail/wachtwoord)

De knorrende koffer

Geplaatst op: 14-11-2014
door: Marlijn de Jager
schrijfgenoot

“Kunt u uw mouw wat verder opstropen?” Ze kijkt me indringend aan. Ik knik braaf en knijp m’n ogen dicht. Op het laatste moment spiek ik toch naar de naald die mijn vel doorboort. “Aai je zwerfwoorden?” vraagt ze resoluut. “Uhhh… ja”, stamel ik. Ze klikt een tweede tube op de naald. Mijn aderen slokken gulzig alle antistoffen op. Ze controleert mijn vaccinatieboekje. “Hmmm... alleen de Schrijfkoorts nog” mompelt ze. Een derde tube vloeistof vermengt zich met mijn reislustige bloed. Ze rukt de naald eruit. “Goed wrijven”, draagt ze op. Ze ramt drie stempels in mijn vaccinatieboekje en wijst me de deur. “Goede reis.”


 


Ik voel me toch wat licht in mijn hoofd. Of dat komt door de inentingen of door de woedende GGD-er weet ik niet zo goed. Ik ben er in elk geval klaar voor! Ik kan veilig op reis. Ik moet alleen mijn koffer nog pakken. Ik had hem vanmorgen al op mijn bed opengeslagen. Mijn opa ligt opgekruld tegen de leren randen. Hij snurkt nogal theatraal. Het ticket naar Schrijfgenoten en mijn paspoort had ik al vastgeklemd tussen het elastiek van zijn agenda. Anders krijg ik geen toegang tot verstopte inspiratie. Wat moet ik nog meenemen? Ik graaf in mijn sokkenmand. Ergens onderin ligt mijn bikini. Die moet ik niet vergeten, want ik spring straks in het diepe. O! En een paraplu! Wel zo handig als een waterval van woorden me overvalt. Ik twijfel. Zal ik mijn schroevendraaier meenemen? Om af en toe mijn schedel open te schroeven, zodat ik wat stoom kan afblazen? Als ik hem meeneem moet ik ook aan mijn zaklamp denken. Om tussen de donkere hersenkwabben te zoeken naar de juiste formuleringen. Ik besluit mijn schroevendraaier thuis te laten, het is misschien wat overdreven. Tussen een groep vreemde mensen mijn kop kaal scheren om even te luchten. Ik kan beter een touw meenemen, om mijn ideeën vast te houden en bergschoenen om alle metaforen te trotseren.

Mijn koffer raakt aardig gevuld. Opa draait zich ietwat onhandig om. De helft van mijn spullen kukelt over het randje. Ik prop alles gauw terug, tussen zijn knieholtes en ellebogen en ik klap de koffer dicht. De koffer knort tevreden in de gang. Daar gaan we dan!


Reageer (2)